کد خبر : 2697
تاریخ انتشار : جمعه 10 جولای 2026 - 11:42

حسين ايماني

آقای چراغی ، مسیر درمان بیماران آبدانان و دهلران به دزفول را باز کنید

آقای چراغی ، مسیر درمان بیماران آبدانان و دهلران به دزفول را باز کنید

اعزام بیماران شهرستان‌های آبدانان و دهلران به دزفول یکی از مطالبات مهم و جدی مردم جنوب استان ایلام است ‌. مطالبه‌ای که در ادوار گذشته نیز از سوی نمایندگان پیگیری شد و حتی تا مرحله اجرا پیش رفت، اما متأسفانه این روند دوباره متوقف و از هم گسسته شد. با ورود آقای چراغی به مجلس

اعزام بیماران شهرستان‌های آبدانان و دهلران به دزفول یکی از مطالبات مهم و جدی مردم جنوب استان ایلام است ‌. مطالبه‌ای که در ادوار گذشته نیز از سوی نمایندگان پیگیری شد و حتی تا مرحله اجرا پیش رفت، اما متأسفانه این روند دوباره متوقف و از هم گسسته شد.

با ورود آقای چراغی به مجلس شورای اسلامی آن هم به عنوان عضوی از کمیسیون بهداشت و درمان و فردی آشنا با مسائل این حوزه ، انتظار می‌رفت این موضوع با جدیت بیشتری دنبال و زمینه احیای این مسیر درمانی فراهم شود. با این حال اکنون با گذشت حدود دو سال از فعالیت وی در مجلس نه تنها گشایشی در این زمینه حاصل نشده، بلکه به نظر می‌رسد این مطالبه مهم تا حد زیادی از دستور کار خارج شده است.

واقعیت این است که امکانات درمانی در شهرستان‌های آبدانان و دهلران پاسخگوی نیاز مردم نیست. کمبود پزشک متخصص، نبود متخصص بیهوشی، فقدان جایگزین مناسب در زمان مرخصی پزشکان و محدودیت‌های زیرساختی، مشکلاتی هستند که بیماران و خانواده‌های آنان به طور مستمر با آن مواجه‌اند. از سوی دیگر بسیاری از مردم این مناطق به دلیل بعد مسافت، دشواری مسیر و نگرانی‌های ناشی از اعزام به ایلام ترجیح می‌دهند بیمارانشان برای درمان به دزفول اعزام شوند.

اما این پرسش همچنان مطرح است که چرا تفاهم‌نامه‌ای که برای مدتی کوتاه اجرایی شد و حتی چند ماه اعزام بیماران بر اساس آن انجام گرفت، در ادامه از هم پاشید؟

بر اساس آنچه مطرح شده ، یکی از مهم‌ترین دلایل ناکامی این تفاهم‌نامه نبود دلگرمی و همراهی لازم از سوی مدیران دانشگاه علوم پزشکی ایلام ، ضعف در تعاملات بین‌سازمانی و فقدان احترام متقابل در روند اجرای توافق بوده است. در آن مقطع دزفول اعزام بیماران آبدانان و دهلران را در قبال سرانه درمانی و پوشش مربوطه می‌پذیرفت، اما به نظر می‌رسد نگرانی از کاهش سرانه درمانی در ایلام یکی از عوامل اصلی عقب‌نشینی و بی‌میلی نسبت به استمرار این تفاهم‌نامه بوده است.

نکته مهم دیگر این است که دانشگاه علوم پزشکی دزفول و دانشگاه علوم پزشکی ایلام از جایگاه سازمانی هم‌تراز برخوردارند. با این حال در زمان اجرای تفاهم‌نامه، آن‌گونه که انتظار می‌رفت شأن و جایگاه این تعامل به درستی رعایت نشد و همین مسئله نیز در تضعیف روابط و از بین رفتن بستر همکاری مؤثر بوده است.

بی‌تردید، عدم رغبت دانشگاه علوم پزشکی ایلام نسبت به اعزام بیماران شهرهای آبدانان و دهلران به دزفول را می‌توان یکی از مهم‌ترین موانع عملیاتی شدن این مطالبه دانست . چرا که اگر این موضوع با جدیت، درک درست از مشکلات مردم و نگاه فراتر از ملاحظات اداری و مالی دنبال می‌شد، امروز بیماران جنوب استان از این امکان درمانی محروم نبودند.

اکنون انتظار می‌رود نماینده حوزه جنوب استان این مطالبه جدی و مردمی را در اولویت پیگیری‌های خود قرار دهد و با استفاده از ظرفیت کمیسیون بهداشت و جایگاه نمایندگی، زمینه احیای تفاهم‌نامه اعزام بیماران آبدانان و دهلران به دزفول را فراهم سازد. مردم این مناطق بیش از هر زمان دیگری نیازمند تصمیمی عملی، فوری و مؤثر در حوزه درمان هستند؛ تصمیمی که بتواند بخشی از رنج بیماران و خانواده‌های آنان را کاهش دهد