استاندار بومی در روزهای سخت / قضاوتی که باید منصفانه باشد

این روزها نقدهایی نسبت به استاندار بومی استان مطرح می‌شود . نقدهایی که به نظر می‌رسد در بسیاری از آن‌ها شرایط کلی کشور کمتر مورد توجه قرار گرفته است. واقعیت این است که بخش قابل توجهی از دو سال مسئولیت احمد کرمی در فضایی سپری شد که کشور با چالش‌های جدی مواجه بود. از دوره‌ای که کشور درگیر جنگ و فشارهای ناشی از آن بود تا مقطعی که با اعتراضات و تنش‌های اجتماعی همراه شد. بدیهی است مدیریت در چنین شرایطی با وضعیت عادی تفاوتی اساسی دارد و قضاوت درباره عملکردها نیز باید با در نظر گرفتن همین واقعیت‌ها انجام شود.

از سوی دیگر امروز شاهد نقدهایی هستیم از سوی افرادی که در سال‌های گذشته کمتر صدایی از آنان درباره عملکرد استانداران پیشین شنیده می‌شد . نقد البته حق طبیعی هر جامعه‌ای است و می‌تواند به اصلاح امور کمک کند . اما زمانی که نقدها بدون در نظر گرفتن شرایط محدودیت‌ها و واقعیت‌های موجود مطرح شود گاه از مسیر انصاف فاصله می‌گیرد.

در این میان برخی نیز به لطف فضای مجازی و ابزارهایی مانند هوش مصنوعی با ظاهری منتقدانه وارد میدان شده‌اند . در حالی که نقد سازنده پیش از هر چیز نیازمند شناخت دقیق مسائل و درک شرایط استان و نگاهی منصفانه به عملکردهاست.

همه می‌دانیم که مسئولیت برای یک استاندار بومی همواره دشوار است . دشوارتر زمانی که این مسئولیت در استانی مانند ایلام با وسعت جغرافیایی محدود اما مطالبات فراوان و حساسیت‌های اجتماعی و محلی همراه باشد به‌ویژه زمانی که استاندار خود از فرزندان حوزه جنوب استان باشد.

با این حال آنچه از عملکرد احمد کرمی دیده می‌شود، تلاشی جدی برای مدیریت شرایط و پیشبرد امور استان است . تلاشی که مانند هر مدیریتی ممکن است با کاستی‌هایی نیز همراه باشد اما بسیاری از این کاستی‌ها ریشه در شرایط کلی کشور دارد و نمی‌توان همه آن‌ها را صرفاً به مدیریت استانی نسبت داد.

بی‌تردید روزها می‌گذرند و مسئولیت‌ها ماندگار نیستند. آنچه باقی می‌ماند کارنامه عملکردها و قضاوت منصفانه مردم و تاریخ است . قضاوتی که نشان خواهد داد چه کسانی با نیت اصلاح سخن گفتند و چه کسانی از مسیر انصاف فاصله گرفتند.