سیمان دهلران خاموش شد

حسین ایمانی خبرنگار ؛ به این تصویر با دقت نگاه کنید . اینها قطعات گرانقیمت و با ارزش کارخانه سیمان هستند که بیشتر آنها خارجی بوده و قبل از تحریم به ایران وارد شده اند . حالا این قطعات سالیان سال است که خاک می‌خورند و صاحبشان مرده است.
صحبت از کارخانه سیمان دهلران است . کارخانه ای که در سال ۱۳۸۴ با ظرفیت ۳هزار ۳۰۰ تن در روز آغاز بکار کرد.
در شهرستان دهلران بجز پروژه های نفتی شاید کمتر پروژه ای را ببینید که فعال باشد.
اگر سری به شهرک صنعتی این شهر بزنید می بینید سکوت و خاموشی در این مجموعه حکمفرما است . از کارخانه رب گوجه گرفته تا پلاستیک سازی و کود شیمیایی و سردخانه و … همه این خاموشی ها علت های مختلفی دارد که قطعا همگان از آن مطلع هستند .

در گزارش قبلی توضیح داده شد که چگونه پتروشیمی دهلران مسیر خود را تغییر داده و قرار است چه اتفاقاتی برای این پتروشیمی بیفتد . اکنون هم کارخانه سیمان رنگش تغییر کرده و گویا قرار نیست سیمانی در این کارخانه تولید شود .

کارخانه سیمان دهلران در فاصله ۲۵۰ کیلومتری کشور عراق قرار دارد که با انگیزه اشتغال ۴۰۰ نفر به صورت مستقیم و ۲۵۰۰ نفر به صورت غیر مستقیم در این منطقه محروم( دهلران) با هدف اشتغال و رونق اقتصادی آغاز بکار کرد.
در مقوله اشتعال اگر چه در روزهای اولیه توانست جمعی را مشغول کند اما جمع دیگری را چند سال در راهروهای دادگاه چرخاند تا آنها به حقوقشان نرسند و در هدف دوم هم تاکنون کمک حال اقتصاد کشور که نبوده هیچ ، بلکه سنگ بزرگی در برابر مسیر راه اندازی خود دارد که نمی تواند آن را خرد کند .

مدیر کارخانه سیمان دهلران مهندس شفیعی بود . مهندس شفیعی از متنفذان و سرمایه داران تهران بود . متاسفانه این مرد بزرگ ( رحمة الله علیه ) تلاش های زیادی برای راه اندازی این کارخانه داشت اما نتوانست سنگ های جلوی پای این کارخانه را آسیاب و به سیمان تبدیل کند . متاسفانه کرونا بر او غلبه کرد و حسرت به دل رفت ، حالا پسر سکان کارخانه را به دست گرفته است .

پیشرفت کارخانه سیمان دهلران ۸۰ درصد است. پروژه ای که با اخذ تسهیلات ارزی و غیر ارزی از بانک ملت می بایست همچون سایر پروژه های مشابه سیمان در اقصی نقاط کشور سه ساله به اتمام می رسید اکنون در حال خاک خوردن است.

تعداد ۵۰ کارگر این کارخانه اغلب با سرگردانی ، ناامیدی ، ترس از بیکاری مطلق و عدم پرداخت حقوق مواجه هستند و فنی و غیرفنی نگهبان اموال شده اند تا حرفه خویش …

اگر با همه این تفاسیر به دنبال پرتقال فروش بگردیم قطعا به بیراهه رفته ایم . صنعت ، معدن و تجارت ، بانک ملت ( مشارکت ) فرمانداری دهلران ، امور اقتصادی استانداری ایلام و در رأس همه اینها استاندار مسول این خاموشی هستند .

برای روی پا ایستادن این کارخانه میلیاردها تومان هزینه شده ، هزینه ای که از جیب همین ملت بیرون کشیده شده است و میلیارد ها تومان قطعات گرانقیمت خاک خورده در حال مستهلک شدن است . قطعاتی که در عصر تحریم امروزی حکم طلا را دارند .

کارخانه ای که درصورت بهره برداری در شرایط فعلی میتوانست با توجه به فرمایشات مقام معظم رهبری در خصوص جهش تولید زمینه اشتغال جوانان منطقه محروم شهرستان دهلران را فراهم کند اما هم اکنون قطعات ارزشمند و گرانبهایی که در سال های ۱۳۸۶ قبل از تحریم های ظالمانه به کشور وارد و در محل پروژه موجود می باشند روز به روز درانبارهای این کارخانه فرسوده میگردد و بدلیل عدم پیگیری ارگانهای ذیصلاح همچنان کارفرما نسبت به شروع پروژه ابتدای خط تولید سیمان هیچ اقدام عملی صورت نداده است.

با همه اینها اکنون این پروژه بعد از قریب ۱۶ سال از شروع آن به بهره برداری نرسیده و کارشناسان حقوقی بانک ملت نیز جهت دریافت مطالبات بانک نسبت به توقیف اموال این شرکت اقدام نموده و هم اکنون هیچ آینده روشنی برای آن نمیشود متصور بود.