حسین ایمانی
پشت پردهی مرگِ تلخ تکواندوکار ۱۲ ساله دهلران / هیئت تکواندو استان چرا روزه سکوت گرفته است
تصویرِ معصومِ این پسر بچهی دهلرانی با لباس رزمی تکواندو در صفحات مجازی دست به دست میشود اما در این میان یک جای کار به شدت میلنگد و آن سکوتِ مطلقِ متولیان ورزش استان است چگونه است که ورزش تکواندو دهلران یک ورزشکارِ آیندهدار را به مسابقات استانی اعزام میکند، اما پس از مرگِ
تصویرِ معصومِ این پسر بچهی دهلرانی با لباس رزمی تکواندو در صفحات مجازی دست به دست میشود اما در این میان یک جای کار به شدت میلنگد و آن سکوتِ مطلقِ متولیان ورزش استان است
چگونه است که ورزش تکواندو دهلران یک ورزشکارِ آیندهدار را به مسابقات استانی اعزام میکند، اما پس از مرگِ جانسوزِ او خود را پشت دیواری از بیتفاوتی پنهان میسازد؟
چند سؤال صریح که هیئت تکواندو استان باید پاسخ دهد:
آیا در مسابقات استانی پزشکِ معتمد و تیم پزشکیِ حاضر در سالن وجود داشته است؟ اگر بوده، چرا ضربات وارده به شکم و لگن این کودک در حین مبارزه ارزیابی و ثبت نشد
وظیفه مراقبت از سلامت جسمی کودکان در حین این مسابقات سنگین با کیست؟ چرا هیچ پروتکلی برای بررسیِ پس از مسابقهی ورزشکارانی که ضربات شدید میخورند وجود ندارد
چرا هیئت تکواندو و اداره کل ورزش و جوانان استان ایلام تا این لحظه حتی یک پیام تسلیتِ خشک و خالی یا بیانیهای برای شفافسازی این فاجعه صادر نکردهاند؟ آیا جانِ یک فرزندِ دهلرانی اینقدر بیارزش است؟
این نوجوانِ ۱۲ ساله، قربانیِ یک زنجیرهی مسموم از بیمسئولیتی شد. از یک سو هیئت تکواندویی که پس از اتمام مسابقات ورزشکارِ آسیبدیده را به امان خدا رها میکند، و از سوی دیگر بیمارستانِ شهدای دهلران که در بحرانیترین ساعت شب (از ۲۲ تا ۱:۳۰ بامداد) نه پزشک جراح دارد و نه متخصص بیهوشی!
آقایان مسئول در ورزش استان!
شما مقصرِ ردیف اولِ خاموش شدن این ستاره هستید
سکوتِ شما صریحترین نشانه از فرار از مسئولیت است.
مردم دهلران و جامعهی ورزشی منتظر پاسخ صریح و بدون فرافکنیِ هیئت تکواندوی استان هستند. این سکوت را بشکنید!