مانع توسعه موسیان نشوید / چه کسی در احداث پروژه کمپ استراحتگاه پتروشیمی در موسیان کوتاهی میکند ، مسولین دهلران یا مسکن و شهرسازی !؟

توسعه هر شهر و منطقه ای به وجود شرکت های مختلف و سرمایه گذاری های بزرگ بستگی دارد . وجود شرکت های نفتی در دهلران و مهران می تواند زمینه ساز توسعه و پیشرفت این شهرستان های مرزی و محروم باشد . ده ها سال از محرومیت استان ایلام می‌گذرد و همچنان ایلام را با نام « محروم » می شناسند. آیا تا به حال با خود فکر کرده‌ایم چرا !؟

یکی از این دلایل وجود مدیرانی است که تنها نوک بینی خود را دیده و فراتر از آن فکر نمیکنند . مدیری که می تواند زمینه ساز توسعه باشد و از وجود شرکت های نفتی در منطقه به درستی استفاده کند و درصدد ایجاد بنگاه های تولیدی باشد قطعا آینده نگر است . اما متاسفانه برخی مدیران خیلی به سادگی از این موضوع مهم و فرصت مناسب گذشت کرده و با بکارگیری چند تن از افراد نزدیک خود این ظلم را در حق مردم منطقه روا می دارند.

شرکت های نفتی آذر در مهران و ان جی ال ، پتروشیمی و چشمه خوش در دهلران
سبب توسعه و تحول هستند . اگر تنها از حیث وظیفه مسولیت های اجتماعی این شرکت ها به این قضیه نگاه کنیم می بینیم چه فرصت هایی که بوسیله مدیران شهرستان از دست رفته است .
مسولیت های اجتماعی می تواند ساخت مدرسه ، پل ، مسجد ، حسینیه ، کمک به تیم های ورزشی ، کمک به بیماران خاص و کمک به بهبود وضعیت معتادان و ..‌.باشد .اما سوال می‌شود , کدامیک از این موارد در دهلران و مهران انجام گرفته است !؟
چیزی که ما در دهلران شاهد آن هستیم فرصت استفاده از مسولیت های اجتماعی صرف هزینه ایاب و ذهاب مقامات و میهمانان ،برگزاری همایش ها در شهرستان ، نهار مسولین و نصب سردرب فرمانداری دهلران است. اگر هم چیزی غیر از این باشد جزیی و محدود است .

این مقدمه‌ای شد تا یک فرصت سوزی دیگر را به اطلاع مردم شریف شهرستان برسانیم .

بیش از دو سال است ، شرکت نفتی بزرگ اویک که ساخت ان جی ال ، پتروشیمی و تقویت فشار گاز را در حال راه اندازی دارد درصدد است یک کمپ استراحتی شامل زمین چمن فوتبال ، سالن چند منظوره ورزشی ، استخر ، سالن همایشات ، آمفی تئاتر و … در اطراف دهلران احداث نماید.

ساخت این کمپ بزرگ علاوه بر ایجاد اشتغال بصورت مستقیم و غیر مستقیم می تواند زمینه ساز توسعه و پیشرفت منطقه باشد . از راه اندازی و ساخت و ساز آن گرفته تا خرید مصالح ساختمانی و بکارگیری نیروهای فنی و غیر فنی همه و همه می تواند به توسعه و پیشرفت منطقه منجر شود

قرار شد در اطراف دهلران این کمپ ساخته شود . مسولین دهلران خیلی سعی کردند این اتفاق صورت گیرد . اما گویا مشکلاتی که همواره بر سر راه توسعه منطقه بوده اینبار هم سد راه این پروژه شد . پروسه های اداری مسکن و شهرسازی و کاغذ بازی های آنها جلوی این فرصت را همچون ساخت و سازهای شهری گرفته است.

گزینه دهلران بعد از گذشت یکسال ناکام ماند اما مدیران اویک دست برار نبودند آنها به دنبال مکان دیگری بودند . مدیران متفکر اویک عقیده دارند باید ماهیگیری را به جوانان یاد داد نه ماهی دادن را

بخشدار موسیان ورود کرد

جامخانه بخشدار موسیان فرصت را مغتنم شمرده و پا در میدان توافق با مدیران اویک می گذارد .بخشدار جوان موسیان که خود از اهالی این شهر است . اطراف شهر موسیان ابتدای جاده بیات را پیشنهاد میکند .
مدیران دهلران در نگاه اول دوست نداشتند این فرصت مناسب از دهلران به موسیان برود چند ماهی را تعلل می‌کنند اما وقتی می بینند زمین های اطراف دهلران همچون شهر آن همواره مشکل دارد و راه و شهرسازی مانع است و تلاش برای رفع مشکل کارساز نیست در نهایت راضی می شوند با موسیان موافقت کنند . اما این تنها توافق اولیه است .

محل جدید از هر نظر مناسب شرکت اویک بود . مساحت به اندازه کافی ، محل دارای آب ، برق ، در مسیر لوله گاز و از همه مهمتر نزدیکی به سه پروژه پتروشیمی ، ان جی ال و تقویت فشار گاز شرکت نفت موسیان است

مدیران دهلرانی ۶ ماه فرصت می گیرند تا مراحل قانونی واگذاری زمین را طی کنند . شرکت اویک اما فرصت را به ۸ ماه افزایش می‌دهد تا کار بهتر پیش برود .گویا مدیران اویک بهتر میدانند مسولین استان نسبت به این موضوع کم اهمیت هستند چرا که اگر غیر از این بود به اینجا نمی‌رسید .

۸ ماه گذشت هیچ اتفاقی نیفتاد . گفتند مسکن و شهرسازی هفت خان دارد . هنوز از خان اول مانده ایم . حکایت همان شد که گفتند فلانی می خواهد برود خواستگاری ، گفتند نتیجه چه شد !؟ گفت : ۵۰ درصد داماد راضی است !

فرماندار دهلران فرصت سوزی یا فرصت یابی ؟؟

فرماندار دهلران در این خصوص گفته است مناسب ترین محل برای ساخت این مجموعه بزرگ که می تواند توسعه و پیشرفت را در پی داشته باشد شهر موسیان است و در سخنانی دیگر به پیگیری موضوع اشاره کرده است.

عسکری فرماندار دهلران نیک میداند با تشکیل دولت جدید و انتخاب استاندار ایلام و به تبع آن تغییر فرمانداران شاید دیگر فرصتی برای حل این موضوع نباشد . هرچند دعا می کنیم این فرماندار باشد تا کار به فرماندار بعدی نکشد.

عسکری می بایست تا آخرین لحظه سکانداری این شهرستان از تلاش دست برندارد تا شاید بتوان این پروژه را به سرانجام رساند . فرصتی که اگر از دست برود قطعا مردمان این دیار عدم کوتاهی او را هرگز نخواهند بخشید.

فرماندار دهلران بداند بیش از یکسال از این موضوع گذشته است و خبر می رسد مسولان اویک از تاخیر پیش آمده گلایه مند شده و مکان دیگری را برای احداث انتخاب کرده اند ( جنب پتروشیمی دهلران ) چیزی که اگر اتفاق بیفتد قطعا ناسپاسی در حق مردمان این دیار است.

عسکری در سخنانی دیگر توپ را در میدان راه و شهرسازی استان انداخته است. و می‌گوید راه و شهرسازی آنطور که می بایست در حل موضوع تسریعی نداده است.

اگر از اداره مسکن و شهرسازی دهلران بگذریم که انصافا کاملآ خنثی و سرگردان است و کارش جز تخریب منازل و دوره گردی چیز دیگری نیست باید گفت ؛ راه و شهرسازی استان چرا تعلل می‌کند !؟

موسیان خالی از سکنه شد / مهاجرت موسیانی ها ادامه دارد

روزگاری شهر موسیان آوازه خوب و خوشی داشت . شهر تازه داشت جان می‌گرفت . همه جنگ زده ها به سرعت برگشته بودند. بیل به دوش آمدند تا آباد کنند بار دیگر موسیان را

آن زمان شهر موسیان بیش از ۳ هزار و ۵۰۰ نفر جمعیت داشت شهری که از سال ۱۳۴۲ دارای شهرداری بوده و می توانست شهری جمعیت پذیر باشد اما بی مهری ها و کم میلی های برخی مدیران و نگاه های قومی قبیله ای، پتکی شد بر سر مردمان این دیار تا جایی که از آن جمعیت تقریبا دو هزار و ۲۰۰ نفر باقی مانده است . شهری که راه و شهرسازی با حصاری که دور آن کشیده آن را به مثابه زندانی درآورده تا امروز شاهد کوچ مردمان این دیار باشیم.

جوانان بیکار موسیانی هرروز شاهد بکارگیری نیروهای غیر بومی در شرکت های اطراف خود هستند و همین عامل موجب سرخوردگی و سرافکندگی و روی آوردن آنها به مواد مخدر و … شده تا جایی که کم تر جوانی سکونت در موسیان را بر می گزیند.

مردمان این منطقه را دریابید قبل از اینکه خالی از سکنه شود .حال باید دید آیا شاهد ایجاد کمپ و استراحتگاه نفتی خواهیم بود یا کمپ ترک اعتیاد !؟